Het is van cruciaal belang of de montage achteraf ("later") of gelijktijdig met de plaatsing van het WDVS moet gebeuren. Verder is de dikte van de isolatielaag belangrijk, evenals de stevigheid van de dragende muur. In de onderstaande tabel worden de vijf belangrijkste houders vergeleken, het onderwerp "steunlichamen" wordt apart behandeld.

In het ideale geval wordt de begroeiing meteen bij de nieuwbouw van het huis gepland. Dan worden de kabelhouders niet altijd, maar vaak wel meteen samen met de isolatie gemonteerd. Dat kan vóór het aanbrengen van de pleisterlaag (zie foto), maar ook daarna gebeuren. De uitstekende schroefdraadschachten worden vervolgens afgeplakt voordat het pleisterwerk wordt gespoten. Pas daarna worden alle buitenste delen van de houder, samen met kabels, stangen of roosters, gemonteerd. Voor deze procedure biedt FassadenGrün de volgende artikelen aan:

• XP 12XX3 voor WDVS tot 18 (20) cm
• XP 12XX5 voor WDVS tot 24 (30) cm

Bij nieuwbouw wordt soms eerst het WDVS volledig afgewerkt en daarna, soms door een ander bedrijf, weer gefreesd voor de wandbevestigingen (zie foto). En heel vaak is de isolatie samen met de buitenpleister al aanwezig en moet deze achteraf, soms pas jaren later, worden begroeid. FassadenGrün biedt daarom veel kabelbevestigingen voor "achteraf montage":

• XP 12XX7 voor WDVS tot 18 (20) cm
• XP 12XX9 voor WDVS tot 24 (30) cm
• WM 12XX8 voor WDVS tot 12 (14) cm
• WM 12XX9 voor WDVS tot 22 cm en slechts geringe ingreep
• WM 12XX2 voor WDVS tot 6 cm bij geringe/gemiddelde belastingen
• WM 12XX4 voor WDVS tot 12 cm bij geringe/gemiddelde belastingen
• WM 12XX6 voor WDVS tot 16 cm met zeer harde isolatie
• WH 08555 voor directe montage in WDVS

Hoe dikker de isolatielaag, hoe omslachtiger en duurder het bevestigen van klimsteunen wordt, behalve wanneer deze direct worden bevestigd.

Veel houders hebben steunen met een diameter van 60, 90 of 120 mm. Hoe groter deze diameter, hoe stabieler de houder, tenminste bij dezelfde isolatiedikte. Afhankelijk van de diameter van de steunen passen de kabelhouders dan bij bepaalde WDVS-diktes, zie hierboven. 

Isolatie bestaat meestal uit minerale wol of piepschuim. Voor de keuze van geschikte wandbevestigingen is dat niet van belang.

Bij piepschuim echter – en eigenlijk alleen daar – kunnen speciale wandbevestigingen zoals WM 08555, GH 08555 en AS 08555 worden gebruikt, die een lichte maar voordelige directe bevestiging in de isolatie mogelijk maken.

Voor bijzonder drukbestendige isolaties, zoals bijvoorbeeld schuimglas, kunnen voordelige ankers zoals WM 12XX6 worden gebruikt.

Beton en kalkzandsteen zijn vanwege hun hoge druksterkte niet kritisch. Ook metselwerk van volle bakstenen, zoals bij achteraf geïsoleerde gebouwen uit de Gründerzeit, is drukvast. Hier kan echter een slechte kwaliteit van de muurvoegen een probleem vormen. Problematisch zijn hooggeperste bakstenen zoals "Poroton", omdat hierin vastgelijmde draadstangen slechts een relatief lage uittreksterkte hebben. En bijzondere voorzichtigheid is geboden bij het zachte bouwmateriaal Ytong / "gasbeton".

Wat betekent dit voor de keuze van de ankers? De bijzonder voordelige houders met beweegbaar steunlichaam, bijv. WM 12XX8, mogen alleen worden gebruikt bij niet-kritische ondergronden. Deze houders werken met een hoge voorspanning van de draadstang en de daaruit voortvloeiende uittrekkrachten kunnen alleen worden opgevangen door stabiele ondergronden zoals beton. Zodra er twijfel bestaat over de draagkracht van de ondergrond, moeten houders uit de XP-serie worden gebruikt. Deze houders hebben een star steunlichaam en werken zonder voorspanning, waardoor de potentiële uittrekkrachten kleiner zijn. Bij voorkeur moeten XP 12XX5 en XP 12XX9 worden gebruikt, omdat deze bijzonder grote steunschijven hebben, waardoor de aandrukkracht beter wordt verdeeld en de uittrekkrachten nog verder worden verminderd.

Metalen – ook roestvrij staal – zijn relatief goede warmtegeleiders, in tegenstelling tot metselwerk, hout, kunststof of zelfs isolatiematerialen. Een diep in de muur verankerde draadstang fungeert dus als een 'koudebrug' en kan op bepaalde punten warmte uit een verwarmde binnenruimte naar buiten trekken. Het verlies aan verwarmingsenergie is waarschijnlijk gering en zal minder dan 1 euro per jaar bedragen. In het gebied van de warmtebrug kan zich echter op de binnenmuur een gebied met een diameter van ongeveer 10 cm vormen dat 1 tot 3 graden Celsius koeler is dan de rest van de muur. In dit gebied kan zich – puur theoretisch – bij zeer hoge luchtvochtigheid condens op de binnenmuur vormen, wat in het ergste geval kan leiden tot vlekken en schimmel. Daarom wordt getracht dergelijke koudebruggen te voorkomen of te verminderen.

Kabelhouders voor WDVS van FassadenGrün worden meestal met composietmortel verlijmd. De slecht warmtegeleidende epoxyhars vormt zo een eerste "thermische ontkoppeling", waardoor de warmtestroom door de metalen staaf naar buiten wordt verminderd.

Een echte "thermische scheiding" wordt bereikt wanneer er in het gebied van de dragende muur helemaal geen metalen onderdelen aanwezig zijn. Daarom bevatten kabelhouders uit de XP-serie een 'thermische scheiding' TT 12150. De warmtegeleiding van glasvezelversterkte kunststof (GFK) bedraagt slechts 1-2% van de warmtegeleiding van roestvrij staal. Daarom is voor deze kunststof gekozen voor de thermische scheiding. Hier spelen de negatieve effecten van een koudebrug geen rol meer.