Plantstenen - De hybride variant

Vervolgens wordt alleen de bovenste deklaag verwijderd, eventueel ook slechts op een klein oppervlak met een diameter van ongeveer 10 cm. Meestal gaat het daarbij om één of meerdere straatstenen. De onderliggende grond wordt, voor zover mogelijk, enigszins opgegraven en losgemaakt. Er moet natuurlijk wel een zekere doorlatendheid in de grond zijn; er mag geen wateroverlast ontstaan.

Op zo’n plek wordt vervolgens een aan de onderkant open plantenbak geplaatst en gevuld met aarde, zonder scheidingslaag ten opzichte van de onderliggende grond. Er moet worden gezorgd voor een voldoende brede gietrand en ook voor een afdichting – in welke vorm dan ook – tussen de randen van de plantenbak en de bestrating, om te voorkomen dat de potgrond wegspoelt. Vervolgens wordt de betreffende klimplant geplant en met mulch of een ander granulaat beschermd tegen uitdroging. Bij elke watergift dringt het water nu ook door in de onderliggende bodemlaag, waardoor de grond daar langzaam zachter en losser wordt. Al snel beginnen de wortels in deze grond te groeien. De voor de plant beschikbare wortelruimte verveelvoudigt zich, en al snel groeit ze net zo krachtig als een plant die direct in devolle grond is gezet!

In de openbare ruimte is echter voorzichtigheid geboden; hier is doorgaans een vergunning van de bevoegde instanties vereist. Illegale „guerrillabeplantingen“ moeten worden vermeden! Het meest problematisch zouden hier de klimplanten kunnen zijn die op latere leeftijd boomachtig groeien, zoals klimop (Hedera helix), wilde wijn (Parthenocissus tricuspidata ‘Veitchii’), Aziatische blauweregen (Wisteria) en klimtrompetten (Campsis), althans in theorie zoals beschreven op de pagina ‘Schade aan gebouwen’. Voor alle andere klimplanten is de ‘hybride variant’ echter vrijwel onschadelijk wat betreft eventuele schade aan ondergrondse leidingen.