Deze oplossing vereist enige ervaring en wordt toegepast bij bijzonder moeilijke ondergronden, bijvoorbeeld bij lichte constructies met buitenste (gepleisterde) panelen. Deze variant is zeer flexibel, omdat hij vrijwel overal kan worden bevestigd, maar de montagekosten zijn relatief hoog. Meestal zijn een buitenste en een verder naar binnen gelegen plaat vereist, met daartussen een holle ruimte van ca. 4 - 8 cm, die leeg kan zijn of gevuld met isolatiemateriaal. Dergelijke constructies waren in de jaren 1960 - 1980 typisch voor prefabwoningen in lichte constructies. Bij een wanddoorsnede zouden hier 3 platen te zien zijn, een binnenste (van gipsplaat), een buitenste, bestaande uit vezelcement of iets dergelijks, en een middelste, die echter tot de buitenhuid wordt gerekend, omdat pas daarachter, verder naar binnen, de dragende houten staanders komen. In uitzonderlijke gevallen volstaat ook ÉÉN stevige plaat aan de buitenkant met een holle ruimte erachter. Er moet dan echter rekening mee worden gehouden dat alle belasting op slechts één plaat komt te staan en dat er mogelijk vervormingen kunnen optreden.

In het ideale geval zijn er twee achter elkaar liggende platen met een holle ruimte. Als er in plaats van een holle ruimte een (geschuimde) isolatielaag is, wordt zoveel mogelijk isolatiemateriaal van buitenaf met een boormachine weggefreesd, zodat rondom de bevestigingsas een zo groot mogelijke holle ruimte ontstaat. Vervolgens wordt een zeefhuls SD 16085geplaatst, zodat deze zo mogelijk de tweede binnenste plaat omvat, waarna de zeefhuls samen met de omliggende holte wordt opgevuld met composietmortel en een kruishouder WH 10151, WH 08111 of WM 08133 wordt ingedrukt en vastgelijmd. Als alternatief kunnen ook de bijbehorende pluggen in de zeefhuls worden gelijmd, zodat de kruishouder later indien nodig weer kan worden verwijderd. Er moet niet zuinig worden gelijmd; het is optimaal om per bevestigingspunt een volledige patroon mortel te gebruiken. Na het uitharden ontstaat een drukvaste verbinding tussen de twee platen of in ieder geval een "klomp" achter de buitenste plaat, waardoor de kruishouder met behulp van de schijf en de stelmoer überhaupt kan worden vastgezet.