Wijnranken

Vroeger werden wijnranken vaak volgens het touwsysteem 0040 over hele tuinen gespannen. In de tuinkunst stonden ze bekend als 'festons' (vruchtensnoeren).

Muurstroken met een breedte van ca. 0,6 m - 1,2 m. Als men begroeiing in de vorm van een smalle strook wenst of als er alleen dergelijke stroken beschikbaar zijn, zijn wijnranken de juiste vorm - net als bij vakwerkhuizen, waar dit uit noodzaak het geval is vanwege de bevestiging.

De spartaanse "rankhulp" bestaat uit slechts één streng die parallel aan de wijnstok wordt geleid, zonder aangrenzende draden, latten enz. Voorbeelden vindt u ook bij overkappingen. De afstand tot de muur bij gebouwen is niet van belang: het touw dient alleen om de horizontale wijnstok aan de muur te bevestigen. De stengel mag echter niet om het touw worden 'geslingerd', maar moet strikt parallel worden geleid en vastgebonden.

Het opbouwen van wijnstokkransen is heel eenvoudig: inhet eerste jaar wordt een hoofdscheut getrokken, de verdere opvoeding verloopt vergelijkbaar met die van de verticale of horizontale cordon, maar dan minder streng. De hoofdstam wordt jaar na jaar verlengd en daarop worden zijtakken gevormd voor het toekomstige vruchtdragende hout. De afstanden tussen deze zijtakken zijn variabel, afhankelijk van het doel van de krans. De zijtakken worden met een kegelvormige snoei gesnoeid, een zomersnoei is ook aan te bevelen. Bij muren ontstaan door het buigen van de vruchtstelen aan horizontale stamdelen asverdraaiingen, waardoor de stengels eventueel moeten worden samengedrukt, zodat een golfvorm ontstaat waarvan de krommingen op de muur steunen.

Helaas breken door het eigen gewicht en de wind steeds weer scheuten bij wijnranken, en ook voor zeer rechtop groeiende druivensoorten is de vorm niet geschikt. Door de minder strenge opvoeding vallen vaak hele takken weg, zodat het bladerdak - bij schuin of verticaal geplaatste wijnranken - juist in de onderste delen dunner wordt.