Verticaal cordon ("koordboom")

De methode om wijnstokken als verticale snoeivorm te kweken komt waarschijnlijk uit Frankrijk en werd voor Duitsland door Hardy / Jäger in het werk "Der Obstbaumschnitt" (Het snoeien van fruitbomen), Erfurt 1855 beschreven als "Herzstamm" (hartstam).

Zonder voetgedeelte heeft elke kordon een muurvlak van ongeveer 0,6 x 1 m nodig, maximaal 1,5 m x 2,5 m. Bij brede oppervlakken worden meerdere wijnstokken geplant, met een plantafstand van ongeveer 1,5 m. Bij hoge muren worden meerdere kordons op verschillende hoogtes geplaatst (zie afbeeldingen hieronder).

Een verticaal touw, bij voorkeur drie strengen (afstand 30 - 40 cm), zodat jonge scheuten zich aan beide kanten kunnen vastklampen of eraan vastgebonden kunnen worden. Bij zeer smalle oppervlakken 2 latwerkstrengen en de scheuten aan slechts één kant verdelen (zie foto). Houten latwerk is ook geschikt.

Zie afbeeldingen. De verticale groei per jaar bedraagt ongeveer 50 tot 80 cm, dus ongeveer 4 nieuwe 'uitlopers'. Uiteindelijk maximaal ongeveer 8 - 12 uitlopers of een afstand van de onderste tot de bovenste uitloper van maximaal 2 m, anders vallen de onderste uitlopers weg. De snoeiboom eindigt ongeveer 50 cm onder de bovenkant van het latwerk. Na de opbouw volgt een korte snoei, idealiter met het vastmaken of insteken van de groene scheuten op een of beide randkabels. Bij de bovenste vertakking een gemiddelde snoei, omdat de groeikracht daar erg sterk is. Eventueel later en gedurende 2-3 jaar enkele uitlopers omzetten naar een lange snoei (zie afbeeldingen hieronder), beginnend bij de bovenste uitloop tot aan de onderste, maar dan in totaal nog maar ongeveer 4-6 uitlopers per cordon en een grotere afstand tussen de afzonderlijke verdiepingen. Verder eventueel zomersnoei.