Spankabels als klimhulp – Planning

Afhankelijk van het groeitype van de planten kunnen spanbanden verschillende effecten hebben. In het begin zijn het vaak klimkoorden voor scheuten die zich vastklampen. De zogenaamde "klimplanten" wikkelen hun scheuten zelfs direct om het koord, maar een permanente "omwikkeling" is alleen toegestaan bij lichte en middelzware klimplanten. Bij sterke klimplanten (zie foto) moeten de hoofdscheuten parallel worden geleid, zoals beschreven voor blauweregen.

Oude en struikachtige planten worden aan de touwen vastgebonden. Dit gaat soms zo ver dat touwen ook als sjabloon dienen om planten in bepaalde vormen te dwingen. Het stamwerk van de plant wordt dan precies langs de rasterlijnen geleid. Bij 'zelfklimmers' zoals klimop dienen touwen weer als valbeveiliging. Bekijk ook de fotogalerij helemaal onderaan!

Klimplanten groeien natuurlijk altijd verder dan hun klimsteun en vormen zo een 'bruto veld' op de muur. Maar hoe groot moet het verschil zijn tussen het 'bruto groene veld' en de 'netto klimsteun'? Meer hierover vindt u onder 'Gedeeltelijke begroeiing'.

Indien mogelijk wordt de plant altijd VOOR de klimsteun geleid. Hiervoor wordt aan de buitenkant van de touwen of latten een stamconstructie opgebouwd. Dit "oud hout" wordt met bindmateriaal op de klimsteun bevestigd.

Alleen bij valbeveiligingen bevinden de scheuten zich tussen het touw en de muur, dus ACHTER de klimsteun. Ook jonge, groene scheuten die geen deel uitmaken van het stamframe kunnen achter de touwen worden gestoken. Deze worden later echter weer verwijderd door terugsnoeien.

De klimsteun moet de planten helpen bij het groeien en hen voldoende afstand tot de muur bieden. Dit wordt echter vaak overschat en leidt tot een 'martiale' touwspanningstechniek. Waarom? Wat belangrijk is in de groeifase, speelt later slechts een ondergeschikte rol, omdat bij oudere planten de scheuten sterk in elkaar verstrengeld raken en nauwelijks nog afhankelijk zijn van een 'klimsteun'. Ook zorgen scheuten en bladeren zelf voor een optimale afstand tot de muur door vrij in de ruimte voor de muur te groeien. De hierboven beschreven touwen verankeren en ventileren het takkenstelsel – en daarvoor zijn vaak middelgrote sets (5 - 6 cm afstand tot de muur) voldoende. Meer hierover vindt u bij de afzonderlijke klimplanten.

Als planten om hoeken van gebouwen worden geleid, moeten er 2 klimsteunen worden aangebracht. Zoals 2 aparte klimrekken, één op elke muur. De tussenruimte wordt overbrugd met de scheuten - zelfs dikkere stammen kunnen zo om de hoek worden geleid. Hetzelfde geldt voor horizontale uitsteeksels zoals richels enz.

Sommige planten, zoals blauweregen, worden vaak aan slechts één draad geleid, omdat dit het snoeien en onderhouden vergemakkelijkt. Bij de meeste andere planten zijn echter vlakke structuren zinvoller. Daarbij rijst een ontwerpvraag: moeten de spanlijnen afzonderlijk, als parallelle lijnen worden aangebracht of is een rastervormig "netwerk" beter? Om architectonische redenen is het soms nodig om afzonderlijke kabelstrengen parallel aan te brengen, dus zonder dwarsverbindingen. Dat geldt zowel voor horizontale als verticale lijnen. Een dergelijke klimsteun ziet er slanker en aantrekkelijker uit en kan met zijn lijnen de vormentaal van het gebouw beter ondersteunen. Voor de planten bieden rastervormige structuren echter meer "grip" en verdienen daarom de voorkeur. Bij de kabelsystemen vindt u beide mogelijkheden.

In het ideale geval weet u al wat er aan uw gevel moet groeien, gaat u vervolgens naar de gekozen "klimplant" en vindt u daar in het overzicht een voor uw situatie geschikte opstelling, een zogenaamd "kabelsysteem" van roestvrij staal. In de volgende stap moet dan nog de constructiewijze worden bepaald.

Als het vanwege tijdgebrek – bijvoorbeeld vóór het afbreken van een gevelsteiger – niet mogelijk is om een geschikte plant te kiezen, zijn er enkele universeel bruikbare systemen zoals 1030, 4030,5030,5040, 7020, 7050 of 8010. Deze kunnen dan variabel worden beplant, met uitzondering van sterke klimplanten zoals blauweregen.

Eén ding vooraf: voor klimsteunen is roestvrij staal vrijwel de enige optie, omdat anders meestal snel schade te verwachten is... De spanstaattechniek van FassadenGrün is alleen verkrijgbaar in roestvrij staal en in vijf verschillende uitvoeringen of "constructies": eenvoudig, licht, middelzwaar, zwaar en massief. Bijna alle kabelsystemen zijn dus in verschillende "constructies" verkrijgbaar, die verschillen qua ontwerp, wandafstand, belastbaarheid en prijs. Aanwijzingen voor de juiste constructie vindt u bij de geselecteerde klimplant.

Veel toepassingen kunnen bij FassadenGrün worden opgelost door kant-en-klare bouwpakketten aan te schaffen. Deze bieden doorgaans geen prijsvoordeel ten opzichte van het bestellen van losse onderdelen, maar geven wel de zekerheid dat er "niets is vergeten". Dergelijke span-koordsets zijn geschikt voor alle soorten muren, maar niet voor isolatie, bekleding en dunwandige betonelementen. Alternatieven kunt u daar samenstellen (laten samenstellen). Zeer grote begroeiingsvelden kunnen indien nodig ook worden opgedeeld in meerdere, naast elkaar geplaatste klimvelden. Dit vergemakkelijkt het gebruik van de gestandaardiseerde kabelsystemen.

Indien nodig kunt u basisvormen ook aanpassen en vergroten door extra losse onderdelen te bestellen of FassadenGrün te laten weten dat uw systeem zoveel groter/breder moet zijn. Als ook dit geen oplossing is, kunt u in het overzicht bij de klimplanten in ieder geval zien welke opstelling de voorkeur geniet, of het nu gaat om dichte of spartaanse, horizontale of verticale vormen. Met deze kennis kunt u vervolgens in het gedeelte "Touwtechniek" uw eigen sets samenstellen. De houders moeten dan onderling ongeveer dezelfde afstand hebben als bij een vergelijkbaar touwsysteem.

Sommige planten kunnen aanzienlijke schade aan het gebouw of het touwsysteem veroorzaken. Neem daarom voorzorgsmaatregelen! Vooral klimplanten die zich sterk vastklampen, zoals blauweregen, hebben speciale aandacht nodig bij klimsteunen van touw!