"Kabelconstructies" klinkt ingewikkeld, maar betekent eigenlijk alleen dat kabels niet zomaar, maar volgens een plan worden aangebracht. Dat begint bij de diameters, oftewel bij de vraag: welke kabeldikte is wanneer geschikt? Verder gaat het om verankeringen en wandafstanden en ten slotte om de plaatsing van de strengen: horizontaal of verticaal? Kruislings? Afstanden ten opzichte van elkaar of "maaswijdtes"? Voor dit alles lijkt de term "kabelsystemen" passend.

"Kabelconstructies" zijn allemaal goed en wel, maar sinds wanneer worden zulke kabels aan gevels gebruikt? Niemand weet dat echt precies. Gevelbegroeiing met houten latwerk bestaat al meer dan 300 jaar, bijvoorbeeld voor leibomen in de moestuinen van het paleis van Versailles in Frankrijk. Waarschijnlijk vanaf ca. 1850 waren er dan "klimdraden", zoals een oude foto van het "Orangenhaus" in Gotha laat zien. Er werden blanke ijzeren draden gebruikt, die snel roestten. Daarom greep men soms ook naar koperdraad (zie foto). Tot ca. 1970 is er in ieder geval geen sprake van touwen, maar altijd alleen van "draden". Meestal waren dat verzinkte staaldraden.

"Draad"kabels bestaan al sinds 1834; ze werden in de Harz uitgevonden voor de mijnbouw, als vervanging voor henneptouwen. Maar voor gevelbegroeiing gaf men de voorkeur aan draden. Die waren dunner en goedkoper. Op basis van sommige literatuurverwijzingen in ecoboeken uit de jaren 80 ligt het voor de hand dat vanaf die tijd (verzinkte) staalkabels voor begroeiing werden gebruikt. Draadkabels aan gevels begonnen hun echte opmars echter pas vanaf 1990, toen goedkope roestvrijstalen kabels beschikbaar kwamen.

Omdat roestvrij staal niet corrodeert. Alles blijft zoals het is, zelfs na 20, 50 of 100 jaar... FassadenGrün is gespecialiseerd in klimsteunen voor aan muren, maar het assortiment omvat ook bekledingen voor vrijstaande constructies!